Column: Op naar de chaos?
Kent u het nog: Het prachtige model van Maes, waarbij richten, verrichten en inrichten netjes uitgelijnd zijn om toegepast te worden op iedere organisatie. Vele frameworks zijn er op gericht, of hebben deze hoofdindeling overgenomen voor meer modelmatige uitwerkingen. Van methoden-handboeken tot implementatieaanpakken.
Wie kent bijvoorbeeld die prachtige VSOM-opleiding nog? Of het Bisl-model, en uitwerkingen van ITIL en ASL. We houden van structuur en duiding. Ook voor overheidsorganisaties zijn dit fijne indelingen: men kan vanuit wetgeving neerdalen via beleid, uitvoering naar het gelaagde tactische en operationele werkproces. Handig voor verantwoorden en besturen. Wat zou de wereld toch een mooie plek zijn als alles zo op z’n plek valt. Helaas is de wereld niet zo’n mooie plek meer, als die al ooit zo geweest zou zijn.
Een eerste disruptie is die van de professionele tools met de ingebouwde modellen. Zo leveren softwareontwikkelplatforms niet alleen een goed platform voor het maken, testen en deployen van software, maar ook geautomatiseerde routines voor diverse werkzaamheden, een prachtige bibliotheek en configuratiebeheer. Helaas wel binnen de eigen omgeving – en daar blijft het als je als organisatie daar niet meer voor organiseert. Of erger, als je meerdere van deze omgevingen gebruikt. Sneller werken, maar minder transparant en herhaalbaar voor anderen.
Een tweede disruptie is die van de nieuwste technologie. Met AI kan er zo veel meer…. Je laat een co-pilot meelopen, je deelt bestanden of laat je adviseren door een meekijkend algoritme, mede gevoed door jouzelf en je ‘peers’. Ook nu weer vele voordelen, en sneller werken. Maar ook het effect van versplintering, data-opslagexplosies en beperkte herhaalbaarheid van werken en inzicht in het daadwerkelijke maakproces.
De wereld is in hoog tempo aan het veranderen. Die oude structuren zijn verlaten en zijn ook niet meer toepasbaar of opnieuw te gebruiken. Het zijn frameworks geworden om te duiden wat we zien. Maar ze implementeren kan niet meer, als dat ooit al kon. Wat nu ontstaat is een vortex van nieuwe initiatieven, inspiratie en innovatie. Implementaties lopen vooruit op kaders en beleid, en beleid is er soms al als wetten nog geschreven moeten worden. Geen wonder dat veel nieuwe wetgeving steeds moeilijker te implementeren is: schrijvers staan ver af van de realiteit, bedenken vaak onmogelijke regelgeving en rekenen implementaties niet goed door. De weg vooruit is een hele andere. De weg vooruit is het omgaan met chaos, en de vele puzzelstukjes voortdurend met elkaar laten interacteren. Werk aan de winkel voor informatieprofessionals….
Wouter Bronsgeest, duo-voorzitter KNVI
Deze column verscheen ook in AG Connect
Over de auteur
